kompresja

/ compression /

Najczęściej stosowane algorytmy kompresji eliminują powtarzające się ciągi bitów zapisując je w krótszej postaci. Odczytanie skompresowanego pliku możliwe jest po przeprowadzeniu procesu odwrotnego - dekompresji.

Kompresja często stosowana jest w telekomunikacji, gdzie przy tej samej przepustowości łączy pozwala przesłać w tym samym czasie większą ilość danych. Także w Internecie przesyłanie komprymowanych zbiorów pozwala zaoszczędzić czas i koszty transmisji. Dość często stosowaną metodą jest kompresja "w locie", tzn. przed transmisją plik jest kompresowany, wysyłany w tej postaci, a po drugiej stronie po otrzymaniu przywracany do wielkości wejściowej.

Metody kompresji bezstratnej (ang. lossless compression) pozwalają spakować a następnie odtworzyć plik bez "zagubienia" informacji. Wykorzystuje się je do kompresji dokumentów tekstowych, baz danych, programów, niekiedy także grafiki - wszędzie tam, gdzie zmiana pojedynczego bitu może zaważyć na znaczeniu całego zbioru (np. program może w ogóle nie dać się uruchomić). Przykładami są formaty ZIP, ARJ, GIF, GZ.

Większy stopień upakowania danych (nawet do dziesiątej części oryginału) zapewniają algorytmy kompresji stratnej (ang. loss compression). W ich przypadku zakłada się możliwość pojawienia się błędów oraz utraty pewnej części informacji. Są one używane głównie do przechowywania grafiki (zdjęć), obrazów wideo, dźwięku - wszędzie tam, gdzie pogorszenie jakości będące ceną za mniejszą objętość pliku jest możliwe do zaakceptowania. Do najpopularniejszych formatów należą JPEG, MPEG, MP3.

zobacz również: archiwum, kodek, kompresja

aktualizacja: 10/01/2004