dynamiczne fonty

/ dynamic fonts /

Technologia prezentacji tekstu w Internecie. Pozwala na wyświetlanie stron WWW z użyciem fontów nieobecnych w komputerze użytkownika.

Na rynku dostępne są dwie niezgodne ze sobą techniki popierane przez konkurencyjne firmy: Netscape Communications (TrueDoc) i Microsoft (OpenType) oraz standard dynamicznych fontów opracowany przez konsorcjum W3C. W obu przypadkach zestawy czcionek są przesyłane siecią do komputera użytkownika wraz z pierwszą stroną WWW, na której są wykorzystywane.

TrueDoc

Jest to propozycja opracowana przez firmę Bitstream. Korzystać z niej mogą wyłącznie użytkownicy przeglądarek "zbrojonych" w moduł Character Shape Player. Obecnie dysponuje nim jedynie program Netscape Navigator, począwszy od wersji 4.01. Przed dołączeniem jakiejkolwiek czcionki w tej technice, konieczne jest zastosowanie programowego konwertera przekształcającego czcionki TrueType lub PostScript w format TrueDoc PFR (Portable Font Resource). Operację tę przeprowadzić można np. w aplikacji CorelDraw (odpowiednia konwersja zachodzi wówczas podczas eksportu dokumentów HTML).

Ponieważ pliki .pfr nie stanowią integralnej części dokumentu HTML, w kolejnym kroku należy podać informacje o ich położeniu - tak, by przeglądarka mogła pobrać definicje fontów. W tym celu w sekcji nagłówkowej podajemy URL pliku wykorzystując znacznik LINK:

<HEAD>
<LINK REL=fontdef SRC="http://serwer.pl/truedoc/font.pfr">
</HEAD>

Zaimportowany tym sposobem font można następnie zastosować na stronie WWW. Odwołanie w ciele dokumentu HTML może nastąpić przy użyciu znacznika FONT lub znacznika STYLE, np.:

<BODY>
<FONT face="Moj font" size=14>Oto moj nowy font</FONT>
</BODY>

Wszystkie czcionki użyte na stronie mogą być zapisane w jednym pliku, zaś w celu wygładzenia krawędzi fontów TrueDoc wykorzystuje tzw. antyaliasing.

OpenType

Podobnie jak w przypadku TrueDoc, również i ta technika wymaga posiadania przeglądarki wyposażonej w odpowiedni moduł. Tym razem jest to specjalny formant ActiveX i może z niego korzystać wyłącznie przeglądarka Microsoft Internet Explorer.

Technika OpenType wymaga, aby opisy fontów znajdowały się w oddzielnym pliku o rozszerzeniu .eot. Microsoft udostępnia na swoich stronach bezpłatny program WEFT (Web Embedding Fonts Tool), za pomocą którego autorzy mogą przekształcać fonty do tego formatu. Następnie wystarczy już tylko umieścić informację o jego położeniu w nagłówku dokumentu HTML posługując się znacznikiem STYLE:

<HEAD>
<STYLE TYPE="text/css">
font-face {font-family:mojfont; src:url(http://serwer/eot/nowyfont.eot);} 
</STYLE>
</HEAD>

Aby zaimportowany font zastosować na stronie WWW, należy w treści dokumentu HTML posłużyć się znacznikiem FONT:

<BODY>
<FONT FACE=mojfont size=14>Oto moj nowy font</FONT>
</BODY>

Po ściągnięciu pliku .eot do lokalnego komputera, zawarty w nim zestaw czcionek konwertowany jest automatycznie do formatu TrueType.

Dynamic fonts - standard W3C

Niezgodność między opisanymi technikami spowodowała opracowanie w konsorcjum W3C nowego, godzącego obie strony, standardu osadzania fontów. Odpowiednie rozwiązanie zaproponowano w specyfikacji kaskadowych arkuszy styli CSS2.

Posługując się elementem stylów @fontface, można dołączyć do dokumentu HTML font przygotowany zarówno w technice TrueDoc jak i Embedded Fonts:

<HTML>
<HEAD> 
<STYLE TYPE="text/css">
@font-face {font-family:"mojfont";
src:url(http://serwer/fonty/mojfont) } 
H1 {font-family: "mojfont", sans-serif) 
</STYLE>
</HEAD> 
<BODY>
<H1>Oto moj nowy font</H1>
</BODY> 
</HTML>

Podsumowanie

Autorzy witryn powinni zwrócić uwagę na fakt, iż technika dynamicznych fontów powoduje wydłużenie czasu wyświetlania stron WWW. Opóźnienia te są zauważalne pomimo tego, że pliki zawierające definicje czcionek poddawane są kompresji.

Zarówno TrueDoc jak i OpenType zapewniają ochronę praw autorskich twórców czcionek. Aby zabezpieczyć importowane fonty przed nieautoryzowanym użyciem wystarczy określić zakres dopuszczalnych domen oraz zakazać instalowania fontów w systemie użytkownika.